A kvartaði yfir úrskurði úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála sem vísaði frá kæru A á bráðabirgðaákvörðun Fjarskiptastofu. Byggði frávísunin á því að ákvörðunin væri ekki kæranleg þar sem ekki væri um að ræða stjórnvaldsákvörðun. Laut athugun umboðsmanns að því hvort frávísunin hefði verið í samræmi við lög.
Umboðsmaður rakti að samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 20. gr. laga nr. 75/2021, um Fjarskiptastofu, sættu ákvarðanir stofnunarinnar kæru til úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála. Af 18. gr. laga nr. 75/2021 leiddi að bráðabirgðaákvörðun væri meðal þeirra ákvarðana sem Fjarskiptastofu væri heimilt að taka í máli sem stofnunin hefði til meðferðar. Af athugasemdum við ákvæðið, þegar heimild til töku bráðabirgðaákvörðunar var fyrst lögfest, taldi umboðsmaður ekki betur séð en að löggjafinn hefði gengið út frá því að slíkar ákvarðanir stofnunarinnar sættu endurskoðun úrskurðarnefndarinnar að framkominni kæru og væru þar með kæranlegar.
Umboðsmaður taldi umrædda bráðabirgðaákvörðun sem tekin hefði verið í máli A hafa verið kæranlega ákvörðun í skilningi 1. mgr. 20. gr. laga nr. 75/2021 og því hefði úrskurðarnefndinni borið að taka kæru A til efnislegrar meðferðar í stað þess að vísa henni frá nefndinni. Að þessu virtu taldi umboðsmaður úrskurð úrskurðarnefndarinnar í máli A ekki hafa verið í samræmi við lög.
Þar sem fyrir lá að ákvörðun Fjarskiptastofu í málinu hefði leyst bráðabirgðaákvörðunina af hólmi taldi umboðsmaður ekki tilefni til að mælast til þess að úrskurðarnefndin fjallaði efnislega um kæru A. Umboðsmaður beindi hins vegar þeim tilmælum til nefndarinnar að hafa framvegis þau sjónarmið sem rekin væru í álitinu í huga.
Umboðsmaður lauk málinu með áliti 22. apríl 2026.