A kvartaði yfir úrskurði dómsmálaráðuneytisins sem staðfesti ákvörðun sýslumannsins á Norðurlandi eystra um að synja umsókn hans um málflutningsréttindi fyrir Hæstarétti. Úrskurðurinn byggðist á því að A uppfyllti ekki það skilyrði 3. töluliðar 1. mgr. 10. gr. a laga nr. 77/1998, um lögmenn, að hafa flutt fimmtán mál munnlega fyrir Landsrétti. A byggði á því að ráðuneytinu hefði borið að telja með fjögur mál sem hann flutti sem prófmál fyrir Landsrétti, enda væri í ákvæðinu ekki gerður greinarmunur á prófmálum og öðrum munnlega fluttum málum.
Umboðsmaður tók fram að samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 9. gr. laganna skyldi lögmaður, með málflutningsréttindi fyrir héraðsdómi, gangast undir prófraun sem fælist í munnlegum flutningi fjögurra mála, sem flutt væru í Landsrétti, til að hljóta málflutningsréttindi fyrir þeim dómstóli. Þótt þar væri um munnlegan málflutning að ræða yrði að líta á hann sem próf sem lögmaður gengist undir til að sýna fram á málflutningshæfni sína áður en hann gæti öðlast málflutningsréttindi fyrir dómstólnum. Umboðsmaður taldi því ekki tilefni til að gera athugasemdir við túlkun dómsmálaráðuneytisins á skilyrði 3. töluliðar 1. mgr. 10. gr. a laganna.
Umboðsmaður lauk málinu með bréfi 26. júní 2026.