A kvartaði yfir viðbrögðum mennta- og starfsþróunarseturs lögreglu við beiðni hans um að gagnvart honum yrði byggt á öðrum viðmiðum hvað snertir kröfur um líkamlega færni til nema í starfsnámi hjá lögreglu. Við athugun málsins staðnæmdist umboðsmaður við það hvort kröfur um líkamlega færni til starfsnema, sem ákveðnar voru af mennta- og starfsþróunarsetri, hefðu verið settar í samræmi við lög.
Í málinu lá fyrir að ráðherra hafði með e-lið 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 221/2017, um mennta- og starfsþróunarsetur lögreglu, ákveðið að fela mennta- og starfsþróunarsetri að setja viðmið um líkamlega færni sem innihalda kröfur um þrek og styrk en í lögum væri mælt fyrir um að ráðherra setti nánari kröfur um þetta með reglugerð á grundvelli tillagna frá setrinu.
Umboðsmaður benti á að af lögmætisreglu stjórnsýsluréttar leiðir að þegar ráðherra er með lögum falið að setja stjórnvaldsfyrirmæli um tiltekið efni með reglugerð hefur hann almennt ekki val um form þeirra stjórnvaldsfyrirmæla sem Alþingi hefur ákveðið að sett skuli, eða vald til þess að fela öðru stjórnvaldi að setja þau, nema það komi skýrlega fram í lögum. Umboðsmaður tók fram að orðalag e- liðar 1. mgr. 38. gr. lögreglulaga væri skýrt um að ráðherra væri falið að setja í reglugerð kröfur um líkamlega færni til nema í starfsnámi hjá lögreglu.
Þó svo að mælt væri fyrir um það í fyrrnefndu lagaákvæði að mennta- og starfsþróunarsetur lögreglu gerði tillögur til ráðherra um umræddar kröfur fengi það engu breytt um þetta lögákveðna hlutverk ráðherra. Þvert á móti fékk umboðsmaður ekki annað ráðið en að löggjafinn hefði tekið skýra afstöðu til verkaskiptingar milli ráðherra og mennta- og starfsþróunarsetursins.
Taldi umboðsmaður því að með e-lið 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 221/2017 hefði ráðherra framselt það vald sem honum er fengið með e-lið 1. mgr. 38. gr. lögreglulaga til mennta- og starfsþróunarseturs í andstöðu við lög.
Umboðsmaður beindi þeim tilmælum til dómsmálaráðherra að mælt yrði fyrir um kröfur um líkamlega færni nema í starfsnámi hjá lögreglu í reglugerð, í samræmi við fyrirmæli e-liðar 1. mgr. 38. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Þar sem kvörtun A laut ekki að afgreiðslu umsóknar taldi umboðsmaður ekki tilefni til að beina sérstökum tilmælum til mennta- og starfsþróunarseturs vegna meðferðar þess á erindi A. Umboðsmaður beindi hins vegar þeim tilmælum til dómsmálaráðuneytisins og embættis ríkislögreglustjóra að hafa þau sjónarmið sem rakin voru í álitinu framvegis í huga.
Umboðsmaður lauk málinu með áliti 11. mars 2026.