A kvartaði yfir að sæta enn öryggisgæslu á réttargeðdeild Landspítala þrátt fyrir úrskurð Landsréttar um rýmkun gæslunnar. Athugun umboðsmanns var einkum afmörkuð við að ekki hefði verið brugðist við niðurstöðu Landsréttar um rýmkun öryggisgæslunnar.
Umboðsmaður taldi ljóst að dómsmálaráðherra bæri stjórnarfarslega ábyrgð á að framfylgja dómi um öryggisgæslu. Það væri einnig á ábyrgð dómsmálaráðherra og ráðuneytis hans að sjá til þess að dómi eða úrskurði um rýmkun öryggisgæslu væri framfylgt. Í því fælist ábyrgð á því að koma málum um rýmkun öryggisgæslu fyrir dómstóla og koma þeim í ákveðinn farveg. Á ráðherra hvíldu jafnframt almennar eftirlitsskyldur með framkvæmd stjórnarmálefna sem undir hann heyrðu auk þess sem dómsmálaráðuneytið yrði að eiga frumkvæði að samvinnu við önnur ráðuneyti þegar verkefni þeirra sköruðust.
Fyrir lá að stjórnsýsla öryggisgæslu hafði ekki verið skipulögð með þeim hætti að dómsmálaráðherra bærust upplýsingar um það þegar misbrestur yrði á því að öryggisgæslu væri hagað til samræmis við dóms- eða úrskurðarorð. Hvorki dómsmálaráðuneytið né ríkissaksóknari höfðu upplýsingar um hvar A var vistaður þegar umboðsmaður óskaði upplýsinga um það um hálfu ári eftir að úrskurður Landsréttar var kveðinn upp. Þegar ráðuneytið fékk upplýsingar um að hann væri enn vistaður á réttargeðdeild virtist það ekki hafa brugðist við því að öðru leyti en að ráðgera að fylgjast með framvindu málsins og upplýsa umboðsmann um hana. Þannig varð ekki séð að ráðuneytið hefði átt frumkvæði að samvinnu við önnur ráðuneyti vegna þeirrar stöðu sem var uppi í máli A. Þá hafði ekki komið fram að dómsmálaráðuneytið hefði tekið þátt í vinnu á vegum forsætisráðuneytisins til þess að finna lausn á máli A sem miðaði einkum að því að finna húsnæði á vegum sveitarfélaga þar sem öryggisgæslan gæti farið fram.
Umboðsmaður taldi að rétt hefði verið af dómsmálaráðherra, þegar ljóst varð að úrskurði Landsréttar hafði ekki verið framfylgt samkvæmt efni sínu innan hæfilegs tíma, að óska eftir því fyrir dómi að öryggisgæslan yrði tekin til endurskoðunar að nýju. Það átti sérstaklega við þegar fyrirséð var orðið að viðkomandi stjórnsýsluaðilar myndu ekki innan hæfilegs tíma koma í framkvæmd þeim skilyrðum sem dómstólar settu fyrir því að öryggisgæslan gæti farið fram utan réttargeðdeildar, þar með talið að taka ákvörðun um vistunarstað A.
Umboðsmaður mæltist til þess að dómsmálaráðuneytið tæki skipulag á stjórnsýslu öryggisgæslu til skoðunar og kæmi því í það horf sem samrýmist sjónarmiðum í álitinu. Jafnframt mæltist umboðsmaður til þess að ráðuneytið tæki mál A til athugunar og hagaði meðferð þess í samræmi við sjónarmið í álitinu. Einnig skyldi framvegis tekið mið af þeim við meðferð sambærilegra mála. Að lokum áréttaði umboðsmaður nauðsyn þess að hugað yrði að lagaumgjörð öryggisgæslu og vakti athygli Alþingis á því.
Umboðsmaður lauk málinu með áliti 30. janúar 2026.